കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയം എപ്പോഴും ഒരു നേരിട്ടുള്ള പോരാട്ടമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടതാണ്. രണ്ട് മുന്നണികൾ, രണ്ട് ആശയങ്ങൾ, പരസ്പരം പൂര്ണമായും വിരുദ്ധമാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന രണ്ട് പക്ഷങ്ങൾ. ഒരുവശത്ത് എൽഡിഎഫ്, മറുവശത്ത് കോൺഗ്രസ് നയിക്കുന്ന യുഡിഎഫ്. ഓരോ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലും ശക്തമായ പ്രചാരണങ്ങളും കടുത്ത പ്രസംഗങ്ങളും വഴി ഈ ഭിന്നത ഒരു പൂര്ണ സത്യമായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നു.
പക്ഷേ, കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയം വേദികളിൽ പറയുന്നതുകൊണ്ടല്ല നിർവചിക്കപ്പെടുന്നത്. അധികാരം നിർണായകമാകുന്ന സമയങ്ങളിൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നത് എന്നതാണ് അതിനെ നിർണ്ണയിക്കുന്നത്. അത്തരത്തിലുള്ള നിമിഷങ്ങളെ അടുത്തുനിന്ന് പരിശോധിക്കുമ്പോൾ ചിത്രം മാറിത്തുടങ്ങുന്നു.
കേരളത്തിലെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഒരു സ്ഥിരമായ പാറ്റേൺ കാണാം—പൂർണ്ണ വൈരത്തിൻ്റെ കഥയോട് പൊരുത്തപ്പെടാത്ത ഒരു പാറ്റേൺ. തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലും, ലോക്കൽ ബോഡികളിലും, രാഷ്ട്രീയ തീരുമാനങ്ങളിലുമെല്ലാം ആവർത്തിച്ചു പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രവണത. പൊതുവേദികളിൽ വൈരമുണ്ടെങ്കിലും നിർണായക ഘട്ടങ്ങളിൽ പങ്കിട്ട രാഷ്ട്രീയ ഇടം സംരക്ഷിക്കുന്ന രീതിയിൽ എൽഡിഎഫും യുഡിഎഫും പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു രീതിയാണത്.
വൈരത്തിന് അപ്പുറം ഒരു ബന്ധം
ഇത് പുതിയതായി ഉദിച്ചുവന്ന ഒന്നല്ല. കോൺഗ്രസും ഇടതുപക്ഷവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എപ്പോഴും പുറമേ കാണാത്ത സഹകരണത്തിൻ്റെ ഒരു തലമുണ്ടായിരുന്നു. 2004 മുതൽ 2009 വരെ, ദേശീയ തലത്തിൽ ഇടതുപക്ഷം കോൺഗ്രസിനെ എതിർക്കുന്നില്ലായിരുന്നു; മറിച്ച് കോൺഗ്രസ് നയിച്ച സർക്കാരിനെ പിന്തുണച്ച് അതിൻ്റെ നിലനിൽപ്പ് ഉറപ്പാക്കുകയായിരുന്നു.
ആ കാലഘട്ടം ആശയപരമായ പ്രതിരോധത്തേക്കാൾ രാഷ്ട്രീയ സഹകരണത്താലാണ് നിർവചിക്കപ്പെട്ടത്, 2G സ്പെക്ട്രം കേസ്, കൽക്കരി അനുവദനത്തിലെ ക്രമക്കേടുകൾ, ആദർശ് ഹൗസിംഗ് വിവാദം പോലുള്ള പ്രശ്നങ്ങൾ ഉയർന്നുവന്നിട്ടും. ആവശ്യമായപ്പോൾ, ഈ രണ്ടു ശക്തികളും എതിരാളികളായി അല്ല, പങ്കാളികളായി പ്രവർത്തിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് കാണാം.കേരളത്തിൽ ഇതേ യാഥാർത്ഥ്യം കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മമായും പ്രാദേശികമായും പ്രതിഫലിക്കുന്നു.
ലോക്കൽ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ വ്യക്തമായ ഉദാഹരണങ്ങൾ
ലോക്കൽ ബോഡി രാഷ്ട്രീയത്തിലാണ് ഇതിൻ്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ഉദാഹരണങ്ങൾ കാണുന്നത്.
2025-ലെ പ്രാദേശിക തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ പത്തനംതിട്ടയിലെ അയിരൂർ പഞ്ചായത്തിൽ ബിജെപി ഏറ്റവും വലിയ പാർട്ടിയായി ഉയർന്നു. സാധാരണയായി അത് ഭരണത്തിലേക്ക് നയിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. എന്നാൽ അങ്ങനെ സംഭവിച്ചില്ല. യുഡിഎഫ് ഇവിടെ സിപിഎമ്മിനെ പിന്തുണച്ചു .അത്തരത്തിൽ അവർ ഇരുവരും ഒന്നിച്ചെത്തി ബിജെപിയെ അധികാരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കുന്ന വിധത്തിൽ വോട്ടുചെയ്തു. ഇവിടെ പ്രശ്നം സംഖ്യകളല്ല, തീരുമാനമാണ്.
അലപ്പുഴയിലെ തിരുവൻവണ്ടൂർ പഞ്ചായത്തിലും ഇതേ രീതിയാണ് കണ്ടത്. ബിജെപി കൂട്ടുകക്ഷി ഏറ്റവും വലിയ ബ്ലോക്കായിരുന്നിട്ടും അധികാരം അവർക്കെത്തിയില്ല. യുഡിഎഫ് സിപിഎമ്മിനെ പിന്തുണച്ചു; മത്സരത്തേക്കാൾ സഹകരണമാണ് ഫലം നിർണയിച്ചത്.
ഇവ ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവങ്ങളല്ല. മൂന്നാമത്തെ ശക്തി ഉയരാൻ സാധ്യതയുള്ളപ്പോൾ ആവർത്തിച്ച് കാണുന്ന ഒരു പ്രവണതയാണ് ഇത്. അപ്പോൾ ഈ വൈരം പിന്മാറി തന്ത്രമാണ് മുന്നോട്ടുവരുന്നത്.
നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലെ സൂചനകൾ
നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിലും ഇതിൻ്റെ സൂചനകൾ കാണാം.
2021-ലെ നേമത്ത്, 2016-ൽ ബിജെപി നേടിയ ഏക സീറ്റായതിനാൽ, എൽഡിഎഫും യുഡിഎഫും തമ്മിലുള്ള പരസ്പര മത്സരം മാറി അത് ബിജെപിയെ തോൽപ്പിക്കുക എന്ന പൊതുവായ ലക്ഷ്യമായി. ഫലവും അതേ രീതിയിൽ തന്നെ പ്രതിഫലിച്ചു.
മഞ്ചേശ്വരത്ത് ഫലവ്യത്യാസങ്ങൾ കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മമാണ്. 2016-ൽ ബിജെപി 89 വോട്ടിന് തോറ്റപ്പോൾ, 2021-ൽ അത് 745 വോട്ടായി. ഇത്രയും ചെറിയ വ്യത്യാസങ്ങളിൽ ചെറിയ വോട്ടുമാറ്റങ്ങൾ പോലും ഫലം മാറ്റാം. ഇത്തരം മാതൃകകൾ ആവർത്തിക്കുമ്പോൾ വോട്ടുകളുടെ ഏകീകരണം എങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു എന്ന ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരുന്നു.
2024-ലെ ലോക്സഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ തിരുവനന്തപുരം മണ്ഡലത്തിലും സമാനമായ ചർച്ചകൾ ഉയർന്നു. കോൺഗ്രസ് വിജയിച്ചെങ്കിലും, മത്സരം വിചാരിച്ചയത്ര ശക്തമായിരുന്നോ എന്ന സംശയം ഉയർന്നു. ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവങ്ങളായി കാണുമ്പോൾ ഇവ വിശദീകരിക്കാം; എന്നാൽ ഒരുമിച്ച് നോക്കുമ്പോൾ അവ ഒരു പാറ്റേണായി രൂപപ്പെടുന്നു.
നയ നിലപാടുകളിൽ ഏകീകരണം
തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾക്കപ്പുറം, നയ നിലപാടുകളിലും സമാനതകൾ കാണാം.
സിറ്റിസൺഷിപ്പ് ഭേദഗതി നിയമം (CAA), നാഷണൽ രജിസ്റ്റർ ഓഫ് സിറ്റിസൺസ് (NRC), യൂണിഫോം സിവിൽ കോഡ്, നാഷണൽ എജുക്കേഷൻ പോളിസി തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ രണ്ട് മുന്നണികളും പലപ്പോഴും സമാന നിലപാടുകളാണ് സ്വീകരിച്ചത്. ശബരിമല വിഷയത്തിലും ഗവർണർമാരുടെ പങ്കിനെക്കുറിച്ചും പലപ്പോഴും നിലപാടുകൾ ഏകോപിതമായിരുന്നു.
ഇവിടെ ആശയപരമായ ഭിന്നതയെക്കാൾ സഹകരണം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി തോന്നുന്നു.
ഭരണത്തിൽ വ്യത്യസ്ത മുഖങ്ങൾ, സമാന ഫലങ്ങൾ
ഭരണരംഗത്തും ഇതേ പാറ്റേൺ തുടരുന്നു.
എൽഡിഎഫ് ഭരണത്തിൽ മരുന്ന് വിതരണക്കാരോട് ₹693 കോടി കുടിശിക, 2025 ൽ കോട്ടയം മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ കെട്ടിടം തകർന്ന് ഒരാൾ മരണപ്പെട്ടത് ,അഴിമതി ആരോപണങ്ങളിൽ മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ മകളുടെ കമ്പനിക്ക് ₹1.7 കോടിയിലധികം നൽകിയതും, നിരീക്ഷണ ക്യാമറകളിൽ ₹232 കോടി രൂപയുടെ അമിത ചെലവും ഉൾപ്പെട്ടതുമെല്ലാം സർക്കാർ സംവിധാനങ്ങളുടെ പോരായ്മാകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി .
അത് പോലെ,UDF അവരുടെ ഭരണകാലത്ത്, ആരോഗ്യ മേഖലയിൽ ₹21.23 കോടി മൂല്യമുള്ള വിശദീകരണമില്ലാത്ത സ്റ്റോക്ക് വ്യത്യാസങ്ങൾ പുറത്തുവന്നത് , മദ്യ ലൈസൻസിംഗുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കൈക്കൂലി ആരോപണങ്ങൾ , ₹47 കോടി ചെലവിൽ നിർമ്മിച്ച പാലാരിവട്ടം ഫ്ലൈഓവർ മൂന്ന് വർഷത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ തകർന്നുവീണത് എന്നിവ പോലുള്ള അനിയമിതത്വങ്ങൾ റിപ്പോർട്ടുകളിലൂടെ പുറത്തുവന്നു.
ഇവ തമ്മിൽ വ്യക്തമായ വ്യത്യാസം കാണിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് ആവർത്തനം സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
തുടർച്ചയായ സംവിധാനപരമായ പരാജയങ്ങൾ
കേരളത്തിൽ ഉയർന്ന തൊഴിലില്ലായ്മ, പ്രത്യേകിച്ചും യുവാക്കൾക്കിടയിൽ 30 ശതമാനമെന്ന് കണക്കുകൾ വന്നു .ഏത് ദേശീയ ശരാശരിയേക്കാൾ ഉയരെയാണ് .ഇത് മാറി മാറി വന്ന ഇടത്-വലത് സർക്കാരുകൾ നേരിട്ട ഒരു പ്രശ്നമായി തുടരുന്നു.
രണ്ട് മുന്നണികളുടെയും ഭരണകാലത്ത് അഴിമതി ആരോപണങ്ങൾ ഉയർന്നിട്ടുണ്ട്. എൽഡിഎഫ് ഭരണത്തിൽ സഹകരണ ബാങ്കുകളെയും സാമ്പത്തിക തീരുമാനങ്ങളെയും ചുറ്റിപ്പറ്റിയ പ്രശ്നങ്ങൾ ആശങ്കകൾ ഉയർത്തിയപ്പോൾ, യുഡിഎഫ് ഭരണത്തിൽ പാലാരിവട്ടം ഫ്ലൈഓവർ തകർച്ച പോലുള്ള സംഭവങ്ങൾ അടിസ്ഥാന സൗകര്യ പദ്ധതികളിലും നടപ്പാക്കലിലും ഉണ്ടായ ഗുരുതരമായ വീഴ്ചകളെ പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നു. ആരോഗ്യ മേഖലയിലും ഇരുവർക്കും കീഴിൽ പ്രശ്നങ്ങൾ നിലനിന്നിട്ടുണ്ട്. അടുത്തകാലത്ത് ശമ്പള താമസവും ,ക്ഷാമങ്ങളും ഉണ്ടായപ്പോൾ, യുഡിഎഫ് ഭരണകാലത്ത് നടത്തിയ ഓഡിറ്റുകൾ തന്നെ മരുന്നുകളും സ്റ്റാഫിംഗും സംബന്ധിച്ച കുറവുകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയിരുന്നു.
ജലവിതരണം ഇപ്പോഴും സ്ഥിരതയില്ലാത്തതായാണ് തുടരുന്നത്; ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളിലെ നിരവധി കുടുംബങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോഴും മതിയായ പ്രവേശനം ലഭ്യമല്ല. മാലിന്യനിർമ്മാർജനം വലിയ വെല്ലുവിളിയായിത്തന്നെ തുടരുന്നു, ദിവസേന ആയിരക്കണക്കിന് ടൺ മാലിന്യം ഉത്പാദിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോഴും അതിനുള്ള യോജിച്ച സംസ്കരണ സംവിധാനങ്ങൾ പര്യാപ്തമല്ല. റോഡുകളുടെ അവസ്ഥ, ഭരണപരമായ പ്രശ്നങ്ങൾ, നിയമന വിവാദങ്ങൾ എന്നിവയും ഇരുവർക്കും കീഴിൽ സമാനമായ രീതിയിൽ തുടരുന്നവയാണ്.
ഇവ ഒരൊറ്റ സർക്കാരിൻ്റെ മാത്രം പരാജയങ്ങൾ അല്ല; മറിച്ച് നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഒരു തുടർച്ചയായ പ്രവണതയുടെ പ്രതിഫലനങ്ങളാണ്.
വംശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ സ്വാധീനം ഇരുവശത്തും തുടരുകയാണ്. രാഷ്ട്രീയ കുടുംബങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സ്ഥാനാർത്ഥികൾ നിരന്തരം തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ മത്സരിക്കുകയും വിജയിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രവണത തുടരുന്നു. പൊതുപണങ്ങൾ വ്യാപകമായി പരസ്യങ്ങൾക്കും സ്വയംപ്രചാരണത്തിനും ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും കാണാം. എൽഡിഎഫ് വാർഷികാഘോഷ ക്യാമ്പെയ്നുകൾക്കായി ₹25.91 കോടി ചെലവഴിച്ചപ്പോൾ, മുൻകാലത്ത് യുഡിഎഫ് ഭരണകാലത്ത് ₹68 കോടിയിലധികം ചെലവഴിച്ചിരുന്നു.
വാഗ്ദാനങ്ങളുടെയും സ്ഥിതി സമാനമാണ്. മദ്യനയം ആയാലും ഭൂമി വിതരണ പദ്ധതികൾ ആയാലും, പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ പലപ്പോഴും യാഥാർത്ഥ്യഫലങ്ങളിലേക്ക് മാറാൻ പരാജയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
ബാക്ക്ഡോർ നിയമനങ്ങൾ, അനുകൂലപരമായ സമീപനം, ഭരണപരമായ പക്ഷപാതം എന്നിവ സംബന്ധിച്ച ആരോപണങ്ങൾ വിവിധ സർക്കാരുകളുടെ കാലഘട്ടങ്ങളിൽ ഉയർന്നിട്ടുണ്ട്. ഇത് ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവമല്ല, മറിച്ച് ഘടനാപരമായ പ്രശ്നമാണെന്ന് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
നിയന്ത്രിത രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥയാണോ?
ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന് നോക്കുമ്പോൾ, ഇത് രണ്ട് വിപരീത ശക്തികൾ തമ്മിലുള്ള ഒരു ലളിതമായ പോരാട്ടമെന്ന രീതിയിൽ കാണാൻ കഴിയില്ല. മറിച്ച്, മത്സരം നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതിന് വ്യക്തമായ പരിധികളുള്ള ഒരു സംവിധാനമാണ് കാണുന്നത്. അധികാരം രണ്ട് പ്രധാന മുന്നണികൾ തമ്മിൽ മാറിമാറി കൈമാറപ്പെടുമ്പോഴും, സമഗ്രമായ രാഷ്ട്രീയ ഘടന മാറ്റമില്ലാതെ തുടരുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥ.
വോട്ടർമാർക്ക് ഇത് ഒരു അടിസ്ഥാനചോദ്യമായി ഉയരുന്നു.
ഈ മത്സരം കാണുന്നത്ര സത്യമാണോ, അല്ലെങ്കിൽ അധികാരസന്തുലനം ഭീഷണിയിലാകുമ്പോൾ സഹകരണം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ഒരു നിയന്ത്രിത മത്സരമാണോ?
തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾക്കിടയിൽ സമാനമായ മാതൃകകൾ ആവർത്തിക്കുമ്പോൾ, പ്രധാന വിഷയങ്ങളിൽ നിലപാടുകൾ ഒത്തുചേരുമ്പോൾ, ഫലങ്ങൾ തന്ത്രപരമായ ഏകോപനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിൽ സ്ഥിരമായി പ്രതിഫലിക്കുമ്പോൾ, പൂർണ്ണമായ പ്രതിപക്ഷത്തിൻ്റെ കഥ വിശ്വസിക്കാൻ കൂടുതൽ ബുദ്ധിമുട്ടാകുന്നു.
അവസാനം ശേഷിക്കുന്നത്, പുറത്തുനിന്ന് തോന്നുന്നതിനെക്കാൾ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്. പരസ്പരം മത്സരമുണ്ടെങ്കിലും, അതിൻ്റെ പിന്നാമ്പുറത്തിൽ ശാന്തമായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു പരസ്പര ധാരണ നിലനിൽക്കുന്നു.അവസാനം, നമ്മൾ കാണുന്നത് കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു രാഷ്ട്രീയ യാഥാർത്ഥ്യമാണ്—പുറത്ത് വൈരം, എന്നാൽ അകത്ത് നിശ്ശബ്ദമായ ഒരു ധാരണ, എപ്പോഴും പുറത്തു വരാറില്ലെങ്കിലും ,ഇനിയങ്ങോട്ട് അവഗണിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാകുന്ന ഒരു യാഥാർത്ഥ്യം.
